جهان را معلم ها می سازند
33 بازدید
تاریخ ارائه : 4/29/2012 8:32:00 PM
موضوع: سایر

 1. هرسال در روز معلم کوشش هایی برای پاسداشت مقام معلم و زحمات معلمان صورت می گیرد اما این روز باید ما را متوجه جنبه های دیگر این بزرگداشت نیز بکند. معلم، محور آموزش وپرورش است و هر پیشرفتی در نظام اموزشی منوط به این است که همه مقدمات برای ایفای نقش حقیقی معلم فراهم شود. توجه به نقش حقیقی معلم و تلاش برای تحقق مطلوب آن، شایسته ترین شکل گرامی داشت معلم است.

2. معلمی دو حیطه دارد: آموزش وپرورش. جایگاه آموزشی معلم بر کسی پوشیده نیست. اما چگونگی آن محل بحث و گفتگوهای زیادی است. از زمان اولین برنامه اموزشی انسان به این سو این نقش فراز و نشیب های زیادی را در فرهنگ ها و تمدن های مختلف تجربه کرده است. جوامع وتمدن ها، گونه های مختلفی را در رابطه بین معلم وشاگردش در پیش گرفته اند تا برسیم به عصری که دنیای مجازی به فرایندهای اموزشی هم وارد شده است. گذشته ار همه حرف ها ونظریات، آنچه اکنون در آستانه آشنایی و پذیرش آن در نظام رسمی آموزش وپروش هستیم، شیوه های نوین آموزشی است. روش هایی که در آن با تعریف جدیدی از وظیفه معلم، بر تقویت خلاقیت وقدرت تفکر شاگردان خصوصا در مقاطع نخستین تأکید می شود. دیگر نقش معلم فقط وصل کردن شاگردان به منبع آب نیست بلکه می کوشد چشمه های درونی او را به جوشش آورد. اما نکته فوق العاده مهم این که باید در این اتفاق مبارک کار ابداع روش های بومی را جدی گرفت. خصوصا این که سنت علم آموزی در فرهنگ ما پیشینه ای درخشان دارد و می توان با رجوعی دوباره به آن، تحفه های ارزشمندی برای امروز و این رویکرد نو برگرفت.

3. اما پرورش. وظیفه آموزشی از مسئولیت تربیتی و پرورشی جدا نیست. این دو کاملا آمیخته به همند. جایگاه معلم خواه ناخواه دربردارنده ظرفیت های تربیتی است که رابطه معلم و شاگرد را در وضعیتی پیوسته حساس قرار می دهد؛ آیا می توان منکر تبعات ناخواسته و غیرمستقیم رفتار و شخصیت معلمین در شاگردانش شد؟ با تکیه بر جنبه مثبت این ظرفیت باید گفت؛ ساعات درس آموزی بهترین فرصت های انسان سازی هستند. این زمینه هم برای رسیدن به وضعیت مطلوب نیازمند جهشی سازمان یافته و برنامه مند است. هر معلم تا حد زیادی یک مربی هم هست و همچنان که در همه فرهنگ ها، مربیانِ مردم ،شایسته ترین مردم بوده اند، در جایگاه حقیقی معلم شایسته ترین ها تکیه زده اند. انسان هایی که خود راه رفته ،آگاه به راه و رمز زندگی و مسیر اعتلای روحی باشند وگر نه چگونه می توانند دست گیر شاگردان خود باشند. این البته چیزی نیست که در سنجش های بیرونی واداری قابل ارزیابی دقیق باشد اما باور داشتن به این جایگاه راه را برای حرکت در این مسیر نشانمان می دهد.